Ik hou van natuur en haar geluiden, maar evengoed van de levendigheid van een stad. Van cultuur, muziek en mensen.

Van zonsopgangen en zonsondergangen. Van wolken die blijven veranderen.

Ik geniet van kleine dingen. Een klavertjevier tussen het gras. Een hartje onderweg. Een blik die meer zegt dan woorden.

Dat is ook hoe ik naar mensen kijk.

Ik ben nieuwsgierig naar wat iemand bezighoudt, maar evenzeer naar wat nog geen woorden heeft gekregen. Meestal vertelt een stilte nog meer dan het verhaal.

Al meer dan vijfentwintig jaar werk ik als psycholoog. In die jaren volgde ik heel wat opleidingen en maakte ik kennis met verschillende manieren van werken. 

Gaandeweg ontdekte ik dat hetgene dat het meeste helpt eigenlijk heel eenvoudig is.

De tijd nemen. Luisteren. Samen kijken naar wat zich aandient.

Ik geloof niet dat ik de antwoorden voor iemand anders heb. Wel dat mensen vaak veel meer in zich dragen dan ze zelf beseffen. En dat het helpt als iemand daar eens mee naar kijkt en aan hen terug geeft.

Dat kan in een gesprek zijn. Tijdens een wandeling. Of gewoon in een ontmoeting.